Iedere ochtend als ik mijn ronde maak over het balkon, zitten meneer en mevrouw Meeuw bij de overburen op het dak. Rustig afwachtend totdat de kleine weer brult om eten (ik heb 'm nog niet gezien, maar laatst wel gehoord. Wat een herrie, het leek wel op heel, heeel hard babygekrijs).
's Avonds zitten ze aan de andere kant, met het uitzicht over het water. Iedere vogel die voorbij komt wordt nauwlettend in de gaten gehouden, zeker de overige meeuwen en de reigers.
Soms waait de wind behoorlijk stevig, waardoor veren alle kanten op worden geblazen, evenwicht niet behouden blijft zodra de wind een greep heeft gekregen op de staartveren en poetsen van de veren wordt bijna een onmogelijke taak. Laat staan op 1 poot balanceren om eens even lekker te krabbelen achter het kopje.
Gewoonweg hilrisch. We hebben in ieder geval veel plezier van deze brutale, gevederde "vrienden". Ik ben benieuwd of ik de eerste vliegles nog ga zien. (Hoe gemeen eigenlijk: geboren worden op 10 hoog en als je genoeg veren hebt, word je gewoon over de rand gezet door je ouders. Was een paar verdiepingen lager niet wat relaxter geweest voor de jonge spruit? Is weer eens wat anders dan simpel op kamers gaan....)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten